Oferta możliwości formalnej współpracy

dla osób prywatnych, firm, samorządów lokalnych i szkół

z Towarzystwem Obrony Przyrody OSTOJA

 

 

Myśl przewodnia: Wśród ludzi OSTOJA jest przedstawicielem interesów dzikiej przyrody i w związku z tym wszystko co robimy, musi wnosić dla niej coś dobrego, coś sprzyjającego jej ochronie.

 

Cel: Jak największa ilość miejsc pozostawionych dzikiej przyrodzie do zdziczenia w cyklu bezterminowym przede wszystkim w Kotlinie Sandomierskiej, co służy zachowaniu dzikości przyrody i dobru człowieka.

 

PRYWATNE REZERWATY PRZYRODY (PRP)

 

  1. PRP może nosić wspólnie ustaloną nazwę charakteryzującą twórców i gospodarza.
  2. Minimalna powierzchnia 3 ha, ale zawsze tyle ile zajmuje miejscowy ekosystem potrzebujący opieki
  3. Zostanie utworzona lista gospodarzy i rezerwatów. Gospodarze na liście mogą być anonimowi, ale musi być podana nazwa, powierzchnia i wartości przyrodnicze rezerwatu. Nie podaje się do publicznej wiadomości dokładnej lokalizacji PRP co najwyżej gmina/powiat. OSTOJA utworzy ogólną mapę regionu z oznaczeniem nieoznakowanych rezerwatów do użytku gospodarzy i stowarzyszenia. PRP przyjmujące funkcje edukacyjne mogą być szerzej znane.
  4. Jeżeli po określonym czasie próby, gospodarz będzie dotrzymywał warunków istnienia PRP, OSTOJA stara się o zwolnienie z podatku, o ile gospodarz takowy płaci. W przypadku powodzenia tych działań OSTOJA otrzymuje regularnie czwartą część sumy, którą gospodarz płaciłby w podatku.
  5. Co trzy lata podpisywana jest umowa o zachowaniu dzikości terenu i zachowaniu niniejszych warunków między właścicielem i stowarzyszeniem. Jeżeli właściciel zerwie umowę płaci dla stowarzyszenia odszkodowanie wysokości ¼ wartości handlowej gruntu, ponieważ stowarzyszenie wśród ludzi reprezentuje interesy przyrody. Umowa obowiązuje także następcę w przypadku sprzedaży. Zerwanie umowy to także tej wartości odszkodowanie. W przypadku złej sytuacji finansowej właściciela i niemożności dalszego utrzymywania PRP wspólnie z OSTOJĄ wypracowuje on najlepsze rozwiązanie problemu.
  6. Właściciel musi się zorientować czy gmina coś w tym miejscu planuje, a w planach zagospodarowania przestrzeni należy zapisać ochronę przyrody, las, łąki, nieużytek zabezpieczając w ten sposób przyszłość PRP. Jedną z lepszych form jest użytek ekologiczny na zaproponowanych warunkach.
  7. Na terenie PRP nie można prowadzić żadnych działań gospodarczych, jeżeli nie wymaga tego trwanie ekosystemu np. gaszenie pożaru tak, ale nie sprzątanie złamanych drzew po wichurach, nawet jeżeli leżą wszystkie.
  8. Właściciel nie może zgodzić się na prowadzenie w PRP gospodarki leśnej zwłaszcza wycinek.
  9. Co do warunków bytowania indywidualnego, wypoczynku itp. to przykładowo: można spacerować ale bez psa, można zrobić piknik, ale nie biwak.
  10. Gospodarz nie musi tworzyć otuliny wokół swojego PRP, ale dobrze jest upewnić się w miejscowej gminie, że otoczenie jest bezpieczne. Zwłaszcza winien zadbać o korytarze ekologiczne, czyli możliwie nienaruszone połączenia dolinami rzek, pasami łąk, lasów, nieużytków z innymi uroczyskami, a zwłaszcza o podobnym charakterze siedliskowym.
  11. Jeżeli po określonym czasie próby, gospodarz będzie dotrzymywał warunków istnienia PRP, OSTOJA stara się o zwolnienie z podatku, o ile gospodarz takowy płaci. W przypadku powodzenia tych działań OSTOJA otrzymuje regularnie czwartą część sumy, którą gospodarz płaciłby w podatku.
  12. OSTOJA nie jest przeciwna, a w poszczególnych przypadkach wręcz wskazane jest mieć w pobliżu swojego rezerwatu jakiś dom letniskowy, jeżeli nie ma mieszkalnego.

 

 

Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji.

 

 

FIRMOWE REZERWATY PRZYRODY (FRP)

 

  1. Rezerwat może nosić wspólnie ustaloną nazwę charakteryzującą twórców i gospodarza.
  2. Minimalna powierzchnia 3 ha, ale zawsze tyle ile zajmuje miejscowy ekosystem potrzebujący opieki.
  3. Rezerwat może nosić wspólnie ustaloną nazwę charakteryzującą twórców i gospodarza.
  4. Oznakowanie terenu. Potrzebę oznakowania określa się  indywidualnie zależnie od przypadku, o tym decyduje OSTOJA na wniosek gospodarza. OSTOJA może zaproponować oznakowanie.
  5. Co trzy lata OSTOJA i właściciel podpisują umowę o dzikości terenu i zachowaniu niniejszych warunków. Jeżeli Firma ją zerwie lub nie dotrzyma któregoś z warunków wypłaca dla stowarzyszenia odszkodowanie wysokości ¼ wartości handlowej gruntu, ponieważ stowarzyszenie wśród ludzi reprezentuje interesy przyrody. Umowa obowiązuje także następnych gospodarzy w przypadku sprzedaży. Także w przypadku sprzedaży dla stowarzyszenia od Firmy należy się odszkodowanie.
  6. Właściciel musi się zorientować czy gmina coś w tym miejscu planuje, a w planach zagospodarowania przestrzeni należy zapisać ochronę przyrody, las, łąki, nieużytek zabezpieczając w ten sposób przyszłość FRP. Jedną z lepszych form jest użytek ekologiczny na zaproponowanych warunkach.
  7. Na terenie FRP nie można prowadzić żadnych działań gospodarczych, jeżeli nie wymaga tego trwanie ekosystemu np. gaszenie pożaru tak, ale nie sprzątanie drzew złamanych w wichurach, nawet jeżeli leżą wszystkie drzewa.
  8. Firma nie może zgodzić się na prowadzenie gospodarki leśnej, wycinek, jeżeli na terenie FRP rosną lasy.
  9. Indywidualny pobyt kogokolwiek na terenie Rezerwatu Firmowego jest ograniczony do form nie ingerujących w życie przyrody np. można spacerować, ale bez psa, można zrobić jednodniowy piknik (w znaczeniu tradycyjnym, nie hucznej imprezy), ale nie można kempingować.
  10. Firma nie musi tworzyć otuliny dla FRP, ale w miejscowej gminie należy upewnić się, że otoczenie jest bezpieczne. Zwłaszcza trzeba zadbać o korytarze ekologiczne, czyli możliwie nienaruszone połączenia dolinami rzek, pasami łąk, lasów, nieużytków z innymi uroczyskami, zwłaszcza o podobnym charakterze siedliskowym.
  11. Jeżeli po określonym czasie próby, gospodarz będzie dotrzymywał warunków istnienia rezerwatu, OSTOJA stara się o zwolnienie z podatku, o ile gospodarz takowy płaci. W przypadku powodzenia tych działań OSTOJA otrzymuje regularnie czwartą część sumy, którą gospodarz płaciłby w podatku.
  12. OSTOJA nie jest przeciwna, a być może nawet korzystne jest posiadanie jakiegoś domu letniskowego w okolicy FRP. Wskazane jest również znalezienie opiekuna dla Firmowego Rezerwatu.
  13. Firma ma prawo reklamować się współpracą z OSTOJĄ w tworzeniu FPRP, o ile nie prowadzi działalności powszechnie znanej jako szkodliwej dla środowiska, o tym decyduje OSTOJA.(mowa tu tylko o skrajnych przypadkach).

 

 Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji.

 

GMINNE OSTOJE PRZYRODY

 

  1. GOP może nosić wspólnie ustaloną nazwę charakteryzującą twórców i gospodarza.
  2. GOP winna zajmować minimalnie 5 % z całkowitej powierzchni danej jednostki administracyjnej.
  3. OSTOJA utworzy listę gospodarzy i ich ostoi, która winna zawierać nazwę jednostki administracyjnej, powierzchnię i wartości przyrodnicze. Nie podaje się do publicznej wiadomości dokładnej lokalizacji, co jedynie gmina i powiat. Zostanie utworzona mapa ogólna regionu z oznaczonymi ostojami.
  4. Miejscowa gmina powinna współpracować z odpowiednimi instytucjami współtworząc projekt Natura 2000 w swoim terenie i gminach sąsiednich, jeżeli jest taka potrzeba (wg. zaleceń OSTOI).
  5. Gminna ostoja może być częścią Parku Krajobrazowego, Parku Narodowego, Rezerwatu Przyrody, Użytku Ekologicznego bądź formą ochrony utworzoną na podstawie dyrektyw Unii Europejskiej, ale w planach zagospodarowania przestrzeni na jej terenie nie można umieszczać inwestycji ingerujących w życie dzikiej przyrody.
  6. Gminną Ostoją nie może być teren, który już w całości ma status rezerwatu, ale GOP może mieć na swoim terenie rezerwat przyrody.
  7. Teren GOP może być oznakowany jako ostoja przyrody po uzgodnieniu ze stowarzyszeniem, OSTOJA może też zaproponować gminie oznakowanie terenu.
  8. Co trzy lata podpisywana jest umowa między miejscową gminą, a stowarzyszeniem o dzikości terenu i zachowaniu warunków. Jeżeli gmina ją zerwie płaci dla stowarzyszenia odszkodowanie wysokości ¼ wartości handlowej gruntu, ponieważ stowarzyszenie wśród ludzi reprezentuje interesy przyrody. Umowa obowiązuje także następcę w przypadku sprzedaży gruntów. Zerwanie umowy to też odszkodowanie o wspomnianej wysokości.
  9. Na terenie GOP nie można planować żadnych inwestycji szkodzących środowisku, tym samym gmina winna zabezpieczyć swoja Ostoję przed planami inwestycyjnymi innych instytucji bądź firm. W planach zagospodarowania należy zapisać ochronę przyrody, las, łąki, nieużytek lub jakąś formę ochrony.
  10. Na terenie gminnej ostoi nie mogą być prowadzone żadne działania gospodarcze, jeżeli nie wymaga tego trwanie ekosystemu oznacza to, że np. można gasić pożary, ale nie można sprzątać drzew powalonych po wichurach
  11. Na terenach zalesionych w gminnych Ostojach nie można prowadzić tradycyjnej gospodarki leśnej.
  12. Miejscowy samorząd winien prowadzić coroczny wykup ziemi na terenie swojej ostoi przynajmniej po kilka hektarów zaczynając od najcenniejszych przy czym w przypadku braku funduszy i dużych powierzchni tymczasowo mogą funkcjonować na terenach prywatnych.
  13. Indywidualny pobyt poszczególnych osób winien być ograniczony do form nie ingerujących w życie dzikiej przyrody co oznacza, że np. można spacerować, ale bez psa.
  14. Wskazane jest znalezienie społecznego opiekuna przyrody mieszkającego w pobliżu ostoi.
  15. Gmina nie jest zobowiązana do tworzenia otuliny ochronnej dla swojej ostoi, ale należy zadbać, żeby w pobliżu nie zlokalizowano inwestycji niekorzystnie wpływających na życie dzikiej przyrody w gminnej ostoi. Zwłaszcza należy zadbać o korytarze ekologiczne czyli możliwie nienaruszone połączenia dolinami rzek, pasami łąk, lasów, nieużytków z innymi uroczyskami, a zwłaszcza o podobnym charakterze siedliskowym.
  16. Tworzenie gminnej ostoi powinno być uzgadniane i wypracowane z sąsiednimi gminami, ponieważ można tworzyć sąsiadujące ze sobą ostoje różnych gmin
  17. Miejscowa gmina ma prawo informować opinię publiczną na temat posiadania ostoi przy współpracy ze stowarzyszeniem i może wyznaczyć ścieżki edukacyjne, ale opracowane przez stowarzyszenie.

 

 

Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji

 

POWIATOWE OSTOJE PRZYRODY (POP)

 

  1. Rezerwat może nosić wspólnie ustaloną nazwę charakteryzującą twórców i gospodarza.
  2. POP winne obejmować minimalnie 5 % z całkowitej powierzchni danej jednostki administracyjnej.
  3. Minimalna powierzchnia POP 100 ha, ale zawsze tyle ile wymaga trwanie miejscowego ekosystemu potrzebującego opieki.
  4. OSTOJA utworzy listę gospodarzy i POP zawierającą nazwę, powierzchnię i wartości przyrodnicze ostoi. Utworzona będzie również mapa ogólna regionu z oznaczeniem POP.
  5. Miejscowe Starostwo Powiatowe winno współpracować z odpowiednimi instytucjami współtworząc projekt Natura2000 na terenie swoim i powiatów sąsiednich, jeżeli jest taka potrzeba (wg. zaleceń OSTOI).
  6. POP może być częścią Parku Krajobrazowego, Parku Narodowego, Rezerwatu Przyrody, Użytku Ekologicznego bądź formą ochrony utworzoną na podstawie dyrektyw Unii Europejskiej, ale w planach zagospodarowania musi mieć przynajmniej zapis o terenie nie przeznaczonym pod inwestycje z zadbaniem o połączenia ekologiczne czyli brakiem rozciągniętej zabudowy wokół.
  7. POP nie może znajdować się na terenie, który już w całości ma status rezerwatu, bo byłoby to dublowanie form ustawowej ochrony, ale POP może zawierać w swojej powierzchni rezerwat.
  8. POP nie może się pokrywać w całości z granicami miejscowych GOP.
  9. Wskazane jest rozłożenie powierzchni POP na kilka gmin.
  10. Starostwo może oznakować teren POP tablicami informacyjnymi po uzgodnieniu tego faktu z OSTOJĄ, stowarzyszenie może zaproponować oznakowanie terenu.
  11. Co trzy lata miejscowe Starostwo i OSTOJA podpisują umowę o dzikości terenu i zachowaniu niniejszych warunków. Jeżeli Starostwo ją zerwie płaci dla stowarzyszenia odszkodowanie wysokości ¼ wartości handlowej gruntu, ponieważ stowarzyszenie wśród ludzi reprezentuje interesy przyrody. Umowa obowiązuje także następcę w przypadku sprzedaży gruntów przez Starostwo. Zerwanie umowy to również tej wysokości odszkodowanie.
  12. Starostwo Powiatowe musi mieć pewność, że na terenie jego POP nie planuje się żadnych inwestycji, a w planach zagospodarowania należy zabezpieczyć przyszłość POP.
  13. Na terenie POP nie prowadzi się żadnych działań gospodarczych jeżeli nie wymaga tego prawidłowe funkcjonowanie ekosystemu dla przykładu można gasić pożar, ale nie sprzątać drzew złamanych w wichurach, nawet jeżeli leżą wszystkie.
  14. Na terenie POP nie można prowadzić tradycyjnej gospodarki leśnej.
  15. Starostwo Powiatowe zobowiązane jest do corocznego wykupu ziemi minimalnie po kilka hektarów zaczynając od najcenniejszych fragmentów przy czym w przypadku braku funduszy i dużych powierzchni tymczasowo mogą funkcjonować na terenach prywatnych.
  16. Pobyt indywidualny ograniczony winien być do form nie ingerujących w życie przyrody.
  17. Starostwo nie musi tworzyć otuliny, ale zabezpieczyć w jakiś sposób otoczenie. Zwłaszcza trzeba zadbać o korytarze ekologiczne czyli możliwie nienaruszone połączenia dolinami rzek, pasami łąk, lasów, nieużytków z innymi uroczyskami, a zwłaszcza o podobnym charakterze siedliskowym.
  18. Tworzenie POP powinno być uzgadniane i wypracowane z sąsiadami, ponieważ wówczas można tworzyć sąsiadujące POP.
  19. Miejscowe Starostwo Powiatowe może podawać do publicznej wiadomości fakt założenia u siebie POP przy współpracy ze stowarzyszeniem oraz utworzyć tam ścieżkę dydaktyczną opracowaną przez stowarzyszenie.

 

 

Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji

 

SZKOLNY REZERWAT PRZYRODY (SRP)

 

  1. SRP mogą być własnościowe i „grzecznościowe”, (czyli po uzgodnieniu z właścicielem terenu).
  2. Rezerwat może nosić wspólnie ustaloną nazwę charakteryzującą twórców i gospodarza.
  3. Minimalna powierzchnia SRP to 3 ha, ale zawsze tyle ile zajmuje miejscowy ekosystem potrzebujący opieki.
  4. Stowarzyszenie utworzy listę szkół i SRP, która będzie zawierać nazwę, powierzchnię i wartości przyrodnicze rezerwatu. Nie podaje się do publicznej wiadomości dokładnej lokalizacji co najwyżej gmina/powiat. Utworzona zostanie również mapa ogólna regionu z oznaczeniem SRP.
  5. Teren SRP może być oznakowany jako miejsce chronione po uzgodnieniu z OSTOJĄ.
  6. Szkoła winna zapewnić nienaruszalność tego miejsca w przyszłości czyli odpowiedni zapis w planach zagospodarowania przestrzeni miejscowej gminy. Najlepiej użytek ekologiczny na swoich warunkach.
  7. Na terenie SRP winne być prowadzone zajęcia przyrodnicze dla uczniów danej szkoły, a: Czy z innych szkół także? oraz Czy powinna istnieć ścieżka edukacyjna?  - rozstrzygane będzie przez OSTOJĘ.
  8. Na terenie SRP nie można prowadzić żadnych działań gospodarczych, jeżeli nie wymaga tego trwanie ekosystemu przykładem wskazane jest gaszenie pożaru, ale nie sprzątanie drzew złamanych w wichurach, nawet jeżeli leżą wszystkie.
  9. Jeżeli SRP jest zalesiony, nie powinno się tam prowadzić tradycyjnej gospodarki leśnej zwłaszcza zrębów zupełnych.
  10. Pobyt ludzi winien być ograniczony do form nie ingerujących w życie dzikiej przyrody np. spacery (bez psów).
  11. Gospodarz nie musi tworzyć otuliny wokół SRP, ale należy zadbać o otoczenie, a zwłaszcza o korytarze ekologiczne czyli możliwie nienaruszone połączenia dolinami rzek, pasami łąk, lasów, nieużytków z innymi uroczyskami, a zwłaszcza o podobnym charakterze siedliskowym.
  12. Jeżeli po określonym czasie próby, gospodarz będzie dotrzymywał warunków istnienia SRP, OSTOJA stara się o zwolnienie z podatku, o ile gospodarz takowy płaci. W przypadku powodzenia tych działań stowarzyszenie otrzymuje regularnie czwartą część sumy, którą gospodarz płaciłby w podatku.
  13. Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji.

 

OPIEKUN UROCZYSKA

 

  1. Osoba chętna mająca zostać Opiekunem Uroczyska powinna: przejść kilkudniowe zajęcia warsztatowe w lesie, kilka dni pracować jako wolontariusz w jakimś ośrodku działań ekologicznych oraz zainteresować się lekturą książek i prasy na temat ochrony przyrody, aby wiedziała jak prowadzić działalność ekologiczną.
  2. Chętny Opiekun powinien wybierać Uroczysko wspólnie z kimś ze stowarzyszenia, ponieważ w pobliżu może być cenniejsze bardziej potrzebujące opieki niż to, które chciało się wybrać początkowo.
  3. Z miejscowych uroczysk do opieki wybiera się to, które daje faktyczne szanse powodzenia działań ochroniarskich przez wzgląd na odległość od domu opiekuna, własność terenu, doświadczenie Opiekuna, przeznaczenie w planach gminnych, presję miejscowej społeczności na środowisko – zwłaszcza w terenach podmiejskich, rzadkość środowiska i zamieszkujących gatunków oraz inne kryteria uzgodnione z ostoją.
  4. W miejscu objętym opieką wskazane jest umieszczenie tablicy informacyjnej, mówiącej o tym, że tym zakątkiem opiekuje się OSTOJA, jest on domem przyrody, a człowiek przebywa tu gościnnie.
  5. OU powinien wiedzieć jakie są plany zagospodarowania (w miejscowej gminie) zakątka, którym się opiekuje i dbać o to, aby nie groziły mu zniszczeniem
  6. Opiekun Uroczyska winien starać się o zabezpieczenie przyszłości korytarzy ekologicznych łączących jego teren z sąsiednimi zakątkami zwłaszcza o podobnym charakterze siedliskowym.
  7. Jeżeli Uroczysko jest terenem prywatnym to należy skontaktować się z właścicielami, uświadomić im wagę tego miejsca dla miejscowej przyrody oraz nasze nim zainteresowanie i dowiedzieć się jakie mają plany odnośnie Uroczyska.
  8. Jeżeli teren jest prywatny, a właściciele nie są zainteresowani nawet utrzymywaniem kontaktu z Opiekunem Uroczyska to wskazane jest znalezienie firmy lub filantropa, który chciałby wykupić przynajmniej najcenniejszą część Uroczyska.
  9. Opiekun winien regularnie odwiedzać Uroczysko i najbliższe jego otoczenie. W wyniku działalności opiekuna przychodzący tam ludzie z czasem powinni zrozumieć, że jest ktoś kto tym miejscem się opiekuje, ale nie człowiek, który „wszystkiego się czepia” (czasem wynikają z takiej działalności nowe przydatne kontakty w społeczności lokalnej).
  10. Z osobami, które robią rzeczy nieporządane o małej szkodliwości, należy przeprowadzić rozmowę polegającą na delikatnej persfazji.
  11. Po uzgodnieniu ze stowarzyszeniem Opiekun Uroczyska może uprawiać jakąś formę zarobkowania nie ingerującą w życie dzikiej przyrody (np. turystyka) na terenie uroczyska.

 

 

Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji

 

SAMODZIELNY AKTYWISTA TERENOWY (SAT)

 

  1. Zasadą przeciwdziałania zagrożeniom jest to, że SAT reaguje zanim ono nastąpi, czyli musi o nim wiedzieć wcześniej.
  2. SATem można zostać po kilkumiesięcznej intensywnej działalności, w czasie której będzie widać, że ochotnik sprawdzi się. Chętny powinien też około tygodnia spędzić w jakimś ośrodku działań ekologicznych (najlepiej przed rozpoczęciem swojej działalności) w celu nauczenia się działalności ekologicznej. 
  3. SAT wybiera sobie teren działania o łatwych do określenia granicach w pobliżu miejsca zamieszkania, którego wszystkie zakątki są dostępne dla niego w ciągu dnia marszu.
  4. SAT otrzymuje prawo reprezentowania stowarzyszenia na wybranym terenie z możliwością używania swojej pieczątki (jako członka) i pisania pism urzędowych w imieniu organizacji z wyjątkiem pism sądowych i majątkowych.
  5. Może także reprezentować stowarzyszenie publicznie na imprezach kulturalnych bądź w wywiadach dla prasy.
  6. SAT winien utrzymywać kontakt z oddziałami terenowymi i Zarządem Głównym stowarzyszenia.
  7. SAT winien utrzymywać stały kontakt z miejscowymi Urzędami Gmin, Miast, Powiatami i Nadleśnictwami, mając rozwinięte kontakty z urzędnikami osobowo, a nie urzędami jako instytucjami, którzy sami powinni informować go o tym, co ma się dziać na jego terenie.
  8. SAT powinien być w stałym kontakcie z miejscową prasą.
  9. W działalności SAT wskazana jest znajomość z miejscowymi leśnikami, sołtysami, radnymi, a nawet z myśliwymi i wędkarzami jeżeli komuś nie przeszkadza ideologia.
  10. Miejscowe Urzędy i Radni dzięki działalności SATu powinni mieć orientację w tym, które miejsca w ich gminach są cenne przyrodniczo i wymagają szczególnego traktowania.
  11. Działalność SAT powinna być na tyle znana, żeby miejscowa społeczność wiedziała z kim należy się kontaktować w sprawach związanych z ochroną przyrody.
  12. SAT winien reagować na każdą wieść o niszczeniu dzikiej przyrody zwłaszcza odnośnie miejsc cennych przyrodniczo zaś odnośnie poszczególnych zwierząt i drzew wedle własnego uznania zależnie od sytuacji.
  13. Do obowiązków SATów należy również współpraca i pomoc miejscowym Opiekunom Uroczysk.
  14. W ramach wzajemnej współpracy i wsparcia działań SAT może pomagać innym członkom stowarzyszenia w ich inicjatywach na swoim terenie np. reagować na apele przyrodników podpisane przez OSTOJĘ.
  15. SAT prowadzi ciągłą obserwację miejsc cennych na swoim terenie i wnioskuje o ich ochronę jeżeli zaistnieje taka potrzeba.
  16. Przynajmniej raz na porę roku winien patrolować wybrany teren działania.
  17. SAT może współpracować z miejscowymi szkołami i ośrodkami edukacyjno - kulturalnymi, ale przede wszystkim powinien zajmować się ochroną przyrody.
  18. SAT może wydawać lokalny biuletyn ostojowy i ulotki.
  19. SAT ma prawo do używania logo stowarzyszenia na swoich ulotkach, broszurach, a nawet ubiorze.
  20. SAT może prowadzić działalność dochodową połączoną ze współpracą z OSTOJĄ np. handel gadżetami stowarzyszenia, prelekcje i prowadzenie kółek przyrodniczych dla dzieci w imieniu stowarzyszenia.

 

 

Nie trzymamy się sztywno wszystkich powyższych reguł podczas współpracy z zainteresowanymi, każdorazowo warunki współpracy są dopasowane do sytuacji

 

UROCZYSKA

 

Każdy rezerwat lub ostoja może uzyskać miano uroczyska, czyli czegoś bardzo naturalnego i (lub) wyjątkowego wśród terenów cennych przyrodniczo (np. mogą tam bytować rzadkie gatunki). Ocenia to całe stowarzyszenie.